سلام بهونه قشنگ من برای زندگی آره... بازم منم همون دیوونه همیشگی.

 فدای مهربونیات چه میکنی باسرنوشت ، دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت...!  حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمام خالیه .

ابرها همه پیش منه اینجا هوا پر از غمه از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه ، دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو به خودت برسون . فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی میکشم حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم.

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی ؟؟؟... نمی دونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت برای مهربونیات نوازشات بوسیدنات ، به خاطر مونده یکی همیشه چشم به راهته یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته...

 من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره بدش میان بهت خبر میدن که داره یارت میمیره !... روزات بلند یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی ، بیشتر از این من و نزار تو غصه و دلواپسی یه وقت منو گم نکنی تو دوده شهر غریب یه سرزمین غریب  با صدتا نیرنگ و فریب؟؟؟ اگر برات زحمتی نیست بر سر عهدمان بمان منم تو رو سپردم دست خدای مهربان .

 راستی دیشب بارون اومد منو خیالت ترسیدیم رفتیم تو قلب آسمون با ابرها هم سفر شدیم .

 از وقتی رفتی آسمون پر از کبوتر است زخم دلم خوب شده بود از وقتی رفتی بدتره ...

عشق مانند هواست
همه جا موجود است
تو نفس هايت را قدري جانانه بكش

  -+-+-+-+-+-+-+-+-+-

دربيكران زندگي دوچيز افسـونـــم كــرد

آبي آسمان را ميبينم و ميدانم كه  نيست

خدارا نمي بينم و ميدانم كه هست

   -+-+-+-+-+-+-+-+-+-

 چه قدر سخته تمام روز رو منتظر باشي كه دوباره زل بزني به صفحه سرد مونيتور و فقط نگاهت به ايدي يه نفر باشه و همش دعا كني كه روشن باشه با اينكه از قبل ميدوني امروزهم مثل تموم روزهاي گذشته فقط بايد چشمهاي خواب رفته ادمك ايديشو ببيني وبايد غرورتو زير پا بزاري و براش اف بزني تا شايد جوابتو بده تازه اگه بخواد باور کنه که از ته دل دوستش داري

ديگر نمي خواهم صداي ملامت رااز حنجره ي شقايق هاي وحشي بشنوم من تو را مي خواهم.من دست سبز تو را براي شکوفايي گل هاي وجودم مي خواهم بيا که اشکهايم بهانه ي تو را مي گيرند بيا که پريان احساسم پرواز را فراموش کرده اند بيا که حوريان اشکهايم قسم خورده اند که راه قدم هايت را نمناک کنند

عشق من شعر و شراب عشق تو نقش بر اب عشق تو يک گل زرد دستايي که سرد سرد عشق من مثل جنون ابي رنگ اسمونه مثل يک ماهي به درياست عشق من ببين چه زيباست

به همه لبخند بزن اما با1 نفر بخند همه را دوست داشته باش اما به 1 نفر عشق بورز تو قلب همه باش اما قلبت مال 1 نفر باشه

بيـا كـه در غم عشقت مشوشـم بى تو

بيا ببين كه در اين غم چه ناخوشـم بى تو

شب فـراق تو مى‌نالـم اى پرى رخسار

چو روز گـردد گويـى در آتشـم بى تو

دمى تـو شربت وصلـم نداده‌اى جانـا

هـميشه زهر فراقت هـمى چشـم بى تو

اگر تو با من مسكيـن چنين كنـى جانا

دو پايـم از دو جهان نيـز دركشـم بى تو

پيـام دادم گفتـم بيا، خوشـم ميـدار

جواب دادى و گفتى كه من خوشـم بى تو

تنهایی دریست

دریست به باغ خاطراتم

خاطرات تلخ وشیرین

خاطرات من و تو

تنهایی دریست

دریست به زندان غرور من

غروری که فقط

در تنهایی خویش با تو گشاده میشود

تنهایی دریست

دریست به دورسوی بیکران چشمهایت

دورسویی سبز

به موج گیسوانت و سبزی چشمانت

تنهایی دریست

دریست به تنهایی من و تو

تنهایی که فقط تو و من

در آن گنجانده شود

تو و من ...

خداوندا

نمي گويم تو عادل نيستي هستي

نمي گويم تو قادر نيستي هستي

نمي گويم كه بر دل ها تو آگاه نيستي هستي

ولي با قاطعيت با تو ميگويم

اگر روي زمين با بندگان باشي

ولي با‍ز هم خدا باشي

فقط چون بندگان با رنج و درد

با عشق و كينه آشنا باشي

به يك روزه ز هم مي پوسي و مي ميري

اگر چه تو خدا باشي!

می میرم برات

نمی دونستی میمیرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

تو می دونستی که دلم بسته به ساز صدات

آرزومه که نمی دونستی که من می میرم برات

عاشقم هنوز

نمی خواستی که بمونی و بسوری به ساز دلم

گفتی من می رم

تو می خواستی بری تا فردا ها گل خوشگلم

برو راهی نیست تا فردا ها یار خوشگلم

سفرت به خیر

اگه می ری از این جا تک و تنها تا یه شهر دور

برو که رفتن بدون ما می رسه به یه دنیا نور

سفرت به خیر

برو گر شکستی رمن می تونی دوباره بساز

غزلی شکسته نامید وخسته تو باز غروب

تو بازم غروب

نمی خوام بیای

نمی خوام میون تاریکی من تو حروم بشی

نمی خوام ازت

نمی خوام مثل یه شمع بسوزی برام تا تموم بشی

برو تا بزرگی می خوام که فقط آرزوم بشی

شبو خوب می شناسمش
من و شب
قصه داريم واسه هم
من و شب پشت سر روز می شينيم حرف می زنيم !
من و شب،
واسه هم شعر می خونیم
با هم آروم می گیریم
من و شب خلوتمون مقدسه،
من و شب خلوتمون، خلوت قلب و نفسه
خلوت دو همنوای بی کسه
که به اندازه ی زندگی به هم محتاجن
من شبو دوست دارم!
شب منو دوست داره!
من که عاقلا ازم فراری ان
من که دیوونه ی واژه بافی ام
واسه ی شب کافی ام!
وقتی آفتاب می زنه
من کمم !
واسه روز
من همیشه کم بودم!
من و روز
همو هیچ دوست نداریم!
من و روز منتظر یه فرصتیم سر به سر هم بذاریم!
تا که این خورشید تکراری ی لعنتی بره
من و شب خوب می دونیم
ما رو هیچکس نمی خواد!
وقتی خورشید سره
هر کی با روز بده
مایه ی دردسره !

..........................................................................

از میونه تموم شب ها

شب یلدا واسم عزیزه

وقتی که سراسر شب

گوله گوله برف میریزه

از میونه همه روزا

روز پاییزی عزیزه

وقتی که با وزش باد

از درختا طلا میریزه

از میونه سبزی دشت

چشمای تو واسم عزیزه

وقتی تو غربت شب

چیکه چیکه اشک میریزه ...

  نمیشه یه شب به خاطر نبودنت گریه کنم

              نمیشه یه شب به یاد خنده هات خسته و افسرده نشم

              می شه هرشب برای شنیدن صدات یه وجب ازت دوربشم

              می شه هرشب که تو هرشب کنارمی لحظه ها رو دنبال کنم

              می شه یاد هر شب و هرشب تا صحر خدا رو صدا کنم

              نمی شه با هم کنار هم یه شب و تا صحر بدون اخم گذر کنم

              می خوام از سکوت بی وقفه تو تو غبار لحظه هام بشینم و حرف بزنم

              می خوام از روی جنازه های دل سوخته آدمای شهر کوچ کنم

              می خوام از کنار تو عشقم و یه یه جوری با نگات طاق بزنم

              می خوام از روی گونه های خیسم برات از اشکام دریا بسازم

              می خوام از بلند ترین قله دنیا داد بزنم عزیز ترین دوستت دارم

عشق با جدایی نمی میرد.

با بسیار با هم بودن شاید ولی با جدایی هرگز.

Love never dies through separation, never.

If it dies at all, it dies through too much togetherness; never by separation.

 

فراموش شده

در امتداد اين عصر فراموش شدگانيم

كجاست سروي كه تاب بياورد

تبرهاي هيزم شكن را                                       

اّي اّدم ها نگه داريد اربه هاي اّهن و فولاد را

صداي اّزادي در گلو خشكيد

نگه داريد ارابه ها را

 

 

اگر مي دانستي چه قدر دوستت دارم
هيچ گاه براي آمدنت باران را بهانه نمي کردي
رنگين کمان من!!!

 

 

نـمـي دانــم پـس از مــرگم كسـي يـادم كند يانه؟

بـــخــوانــد دفــتـر شعـرم، مرا شادم كند يا نه؟

مــني كـــه بـــا امــيــد لـطف يـزدان رفتم از دنيا

 نــمـــي دانم كه او گوشي به فريادم كند يا نه؟

 هـــر آنكس را كه در دنيا زخود رنجانده ام

 گاهي نــمــي دانـــم زبـنــد خــويـش آزادم كند يا نه؟

 

 

قفس داران سکوتم را شکستند  ..... دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پاي عشق رفتن ..... پرو بال عبورم را شکستند

مرا از خلوتم بيرون کشيدند ..... چه بي پروا حضورم را شکستند

تمنا در نگاهم موج مي زد .....  ولي روياي دورم را شکستند

 

 

قايق

يك روز قايقي از احساس خواهم ساخت

و از شط انديشه تو عبور خواهم كرد  

و به تمام ماهيان آن ؛ عشق را تقديم خواهم كرد .

 

 

هميشه انتظار

يك روز دور از چشم اغيار

بر نردباني از عشق مي ايستم

و از دريچه سبز نگاه تو بالا مي روم

تا گرمي احساس تو را لمس كنم

و از آن جا گاهي هر از گاهي

تو را مي بنم

كه از پشت قله خورشيد پيش مي آيي

و از ميان تلاطم پرده ها مي گذري

و از باز ترين پنجره خيال من

غبار را كنار مي زني

و مانند نسيم از كوچه باغ نگاه من

عبور مي كني

و باز هم مثل هميشه ؛ عشق را فرياد مي زني

پس بيا اي هميشه انتظار . . .

 

---

 

 

درون تابوت قرارش دادند. کفن بر تن‌ش کردند و برایش اشک ریختند. داخل آمبولانس‌-‌ش
گذاشتند و در را بر رویش بستند. آمبولانس آژیرکشان به راه افتاد و دور شد. بعد از
چند لحظه بازگشت و درش را باز کردند. کفن را از رویش برداشتند. صدایی بهش گفت:
پاشو، تموم شد!
این اولین باری بود که می‌مرد. این مرگ رو هم خودش انتخاب نکرده بود. گرسنه و
بی‌پناه و آس و پاس در کوچه‌‌های شهر می‌گشت. سرش چون کوهی بر تن‌ـش ویران شده بود.
به همه چیز فکر می‌کرد، حتا خودکشی. جرات هم نداشت که خود را بکشد اما اگر کسی پیدا
می‌شد که می‌کشدش هیچی نمی‌گفت. در این خیالات غرق بود که سرکوچه‌ای به گروهی
فیلم‌ساز برخورد. کارگردان پیش آمد:
ـ به کسی نیاز داریم که برای مدت کوتاهی توی فیلم بمیره. پول خوبی هم بهش میدیم.
او هم بدونه هیچ تردیدی قبول کرد.
داخل تابوت قرارش دادند. کفن بر تن‌ش نمودند… پاشو، تموم شد!
پول‌ها رو شمرد و به راه افتاد. یک هفته رو به خوبی گذراند، اما دوباره گرسنه و
بی‌پناه و آس و پاس توی کوچه‌ها به راه افتاد. حالا هر جا که شلوغیی ببینه زود جلو
می‌رود و می‌گوید:
ـ ببخشید! کسی رو نمی‌خواید براتون بمیره؟!

---

دل واپسي

سوت و كورم در ميان كوچه هاي بي كسي

شوق و شورم مرده در جاپاي يك دل واپسي

خسته و درمانده ام در التهاب كوي تو

از غمت آواره ام در كوچه ها هم چون خسي   

مثل برگي از خزان افتاده ام در پاي تو

مانده يادم از نگاه آخرت طعم گسي

بي تو من مرداب و با تو در خروشم ؛ چشمه ام

بي تو هرگزره نيابد در دلم مهر كسي

پشت ديواري زشب چشم انتظارت بوده ام

اي زلال آرزوها ؛ اي سحر كي مي رسي

---

 

اگه بي هوا کسي وارد زندگيت شد  بدون کار "خدا" بوده !

اگه بي محابا دلها قبل از دستها بهم گره خورد ؛ بدون کار

 "خدا" بوده !

اگه گريه هات تو خنده غفلت ديگران شنيده نشد تا خورد نشي ؛

بدون تنها محرمت "خدا" بوده !

حالا هم اگه دلت شکسته و بغض تنهائي خفتت کرده ؛

 شک نکن تنها مرهمت "خداست" که  از سر تواضع يه

بهونه واسه نوازشت گيرآوورده !آخه مي دوني ...

 "خدا" خيلي تنهاست !!! قربونش برم که همیشه توبه

هامونو میپذیره و  دررحمتش و به رومون باز میزاره...

آدمک !

الهی

الهی به داد دل بی کسان رس

به آه و به سوز غم این جهان رس

تنهایم ، بی کس ، بی سامان  ای داد

سرگردان نالم ، پریشان فریاد

مددی رسان ای خدا

نه رحمی ، نه مهری ، تو دنیا نمونده

اسفا ،از وفا ، این روزا چی مونده

مددی رسان ای خدا

خسته از این زمونه

لبریز اشکم پیمونه

خدایا کاری کن بی مهری نمونه

آی آدما ، چه می کنید

بی مهری ها رو بس کنید

آخه مگر نمی دونید

تو این دنیا نمی مونید

بیايید قدر همدیگر بدونیم ای یار

به هم نوع یاری رسونیم ای یار

نیایش

خدایا تو خیلی بزرگ هستی و من خیلی کوچک هستم

جالب این جاست که تو به این بزرگی هیچ وقت من را به این کوچکی فراموش نمی کنی

ولی من به این کوچکی توی به این بزرگی رو گاهی

فراموش می کنم

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایـــــــــــــی نداره؟

واسه من تنهایی درده. درده هیچکسو نداشتن هر گل پژمرده ای رو تو کـویر سینه کاشتن.

دیگه باور کردم اینو که باید تنها بمونم تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخـــــــــــــــــــونم!

زندگی

زندگی گل زردی است به نام غم

مروارید غلطانی است به نام اشک و ایینه شکسته ای است به نام دل.

زندگی کردن جهنمی است که هیزمش عشق است.

زندگی یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از ان میگذرد.

زندگی شستن یک بشقاب است.

زندگی نگاه عمیقی است به نام عشق

مروارید گرانبهایی است به نام اشک

به دریایی میرسد به نام محبت

به کوهی میرسد به نام غرور

ودر اخر به بیابانی میرسد به نام ودا.

زندگی سخت است ولی سخت تر از ان نامردی کسانی است که ان را به بازی میگیرند.

زندگی ارزویی است که برای رسیدن به ان باید مرگ را در اغوش گرفت.

زندگی زیبا انجاست که انسان در کنار معشوقش زندگی کند بدون انکه رنج و تحمل

کسی را داشته باشد(وصال مطلق)

زندگی زیباست اگر در تلاطم زمانه درگیر و اسیر نگردیم ایا این تقدیر است که می

گریدبه حال ما یا ماییم که میخیزیم به سرنوشتمان.

                                                غم با همه بیگانگی هر شب به من سر می زند

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است ؟ چرا لبخندهایت آنقدر بی رنگ است ؟ اما افسوس ... هیچکس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره . آری با تو هستم ... با تویی که از کنارم گذشتی ... و حتی یک بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است

.........................................................................................................................................

 سوگند به سیاهیه چشمانت و به ریزشه همیشگیه اشکهایم که من به خیاله با تو بودن نیز قانعم خیالت را از من نگیر که خیالت مهربان ترین تصویر جهان است

.........................................................................................................................................

در دل کاخ مجلل خبر از عشق مجو،چون سعادت همه در کلبه درویشان است

.........................................................................................................................................

 مرا اینگونه باور کن... کمی تنها ، کمی بی کس ، کمی از یادها رفته... خدا هم ترک ما کرده ، خدا دیگر کجا رفته...؟! نمی دانم مرا ایا گناهی هست..؟ که شاید هم به جرم آن ، غریبی و جدایی هست..؟؟؟ مرا اینگونه باور کن

........................................................................................................................................

سخت است می نوش کسی دیگر بود شمع شب تاریک کسی دیگر بود با یاد کسی که دوستش میداری 1عمر در آغوش کسی دیگر بود

.......................................................................................................................................

گفتمش دل مي خري ? پرسيد چند ?گفتمش دل مال تو تنها بخند. خنده کرد و دل زدستانم ربود تا به خود باز امدم او رفته بود دل زدستش روي خاک افتم به من سرميزند

.....................................................................................................................................

در عرض يک دقيقه مي شه يک نفر رو خرد کرد... در يک ساعت مي شه يک نفر رو دوست داشت و در يک روز فقط يک روز مي شه عاشق شد ولي يک عمر طول مي کشه تا کسي رو فراموش کرد.

.....................................................................................................................................

سرنوشت کوهها تنها گواه بودن است آنها مانند رودخانه ها نيستند که حرکت ميکنند و منظره را عوض ميکنند.

.....................................................................................................................................

تقديم به چشمي كه اشكش منم، تقديم به اشكي كه غمش منم، تقديم به شمعي كه پروانه اش منم، تقديم به گلزاري كه گلش...تويي.وتقديم به عشقي كه عاشقش منم.

.....................................................................................................................................

 شب بود ، شمع بود ، من بودم و غم ... شب رفت ، شمع سوخت ، من موندم و غم.

.....................................................................................................................................

 کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقي ساغر ندارد بدو گفتم که مجنون تو هستم هنوز آن بي وفا باور ندارد .

.....................................................................................................................................

من براي سالها مي نويسم سالها بعد که چشمان تو عاشق مي شوند افسوس که قصه مادربزرگ درست بود هميشه يکي بود و يکي نبود.

سوگند به سیاهیه چشمانت، و به ریزشه همیشگیه اشکهایم که من به خیاله با تو بودن نیز قانعم، خیالت را از من نگیر که خیالت مهربان ترین تصویر جهان است. .............................................................................................................................. 

آرزویم اینست: نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز و به اندازه هر روز تو عاشق باشی عاشق آنکه تو را می خواهد و به لبخند تو از خویش رها می گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد .

...............................................................................................................................

 بازهم برگه هایی از اضطراب در دل ، می گذرم از کنارت دیگر حتی نگاهم نمی کنی حتی نمی خواهی ببینی قطره های عرق پیشانی ام را زمانی در حوالی بهمن روز تولدم را لبخند شیرین هدیه می دادی وکنون.... این باور در ذهن خاکستری من نمی گنجد که تو رفته ای قریب به اتفاق پشت پرچین خاطرات برایت اشک می ریزم هر چند شب خنده هایم را شکسته ای هرچند به لبخندهایم بدهکاری اما... اما باز هم دلم برایت تنگ می شود باز هم هر شب خواب تورا می بینم وتو ای کاش همه این ها را می دانستی

.............................................................................................................................

آن كسي را كه تو مي جويي كي خيال تو به سر دارد

                                                                 بس كن اين ناله و زاري را بس كن او يار دگر دارد

سکوت را دوست دارم سکوتی میکنم سنگین تر از فریاد

جاده...

يكی از جاده های پر و پيچ و خم و مه آلود   زندگی منو به سوی خودش می خونه.....   براي پيدا كردنش همه جا را می گردم   از هر پنجره بازی به اميد اينكه انو ببينم   سرك مي كشم ولی نيست......   روزها منتظر يه قاصدك تا خبری برام بياوره   ولی قاصدكها هم نشونی منو را گم كردن......   شبها آسمونو نگاه می كنم تا شايد بتونم نشونيشو   از ستاره ها بگيرم ولی ستاره ها هم يادشون   رفته نيم نگاهی به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر   روببينن ..... تنهايی رو بيشتر از هميشه احساس می كنم .   خسته تر و دلتنگ تر از هميشه به دنبال پناهگاه امن و   مطمئن خودم مي گردم تا با رسيدن بهش كمی    آرامش بگيرم ولي مثل اينكه مهربوني كه اون بالاست   به تنهايی محكومم كرده.....   مهربون عالم اگر تو اينطور ميخوای باشه   من كه حرفی ندارم همه ی دلتنگيها و بي كسی ها   برای من ولی ازت ميخوام اونی كه دوست ندارم   هيچ وقت غمشو ببينم بخنده و شاد باشه.   اونو تنهاش نذار و هميشه باهاش باش .   فقط ای كاش بهم می گفتی تا كی چشمهای    منتظرم بايد به جاده ي زندگی باشه....؟؟

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

دوستت دارم

اما نمي توانم بيانش کنم

تو مثل سرابي

يا نه ... بهتر بگويم مثل آب دريايي . تشنگي را رفع نمي کني

وقتي مي بينمت بيشتر دلم تنگت مي شود  از ديدنت سيرنميشوم

دوستت دارم

توهما ني که گفتي : دل مهربانت را در مقابل من به آهن به سنگ بسپار

و مرا به سرخي خون دل شقايق

اما من جز به تو دل به کسي نمي دهم اين دل فقط مال توست

فقط دوستم بدار و ترکم نکن

روز رفتنت روز مرگ شقايق ..روز زردي دل سبز من است

دوستت دارم

تو هماني که مي گفتي : من در عالم سرد خودم بايد آنقدر تنها بمانم

و آنقدر تنها بگريم که تمام نوشته هايم بوي باران بگيرد

اما من مي گويم که سردي دلت را به من بسپار و گرمي دل من از آن

تو

ای پناه ناامیدی های من **** ای تو راز گریه ی شب های من

ای تو قلب ناشکیبم را قرار **** ای بهار فصل سرد انتظار

ای تو در بهت نگاهت، رنگ غم **** جای خون، عشق تو جاری در تنم

ای هوای پاک دریاهای دور **** ای تو، در اوج نکویی، بی غرور

ای کمال هستی و رویای من **** ای تو تنها حسرت دنیای من

ای تو در من، جوشش شعر و سخن **** ای وجودت، اعتبار شعر من

ای تو تنها چاره ی افسردگی **** بهترین پیوند من با زندگی

ای فروغ عشق، در چشمان من **** درد عشقت، بهترین درمان من

با غم عشق تو مردن، زندگی است *** زندگی دور از تو، رنج بردگی است

ای مرا بر من شناسانده به صبر **** سرنوشت ما، گره خورده به جبر

جبر عشقت، داده بر من اعتبار **** عشق تو، هم جبر بود، هم اختیار

عشق تو، جاری است، در رگ های من **** نام تو، آهی است، بر لب های من

من جدا از تو، کجا آسوده ام؟ **** شاعر شعر نگاهت بوده ام

عشق یعنی...

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن با ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی انتظار و انتظار

عشق یعنی هرچه بینی عکس یار

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراغش سوختن

عشق یعنی شعله بر خرمن زدن

عشق یعنی رسم دل بر هم زدن

عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی لحظه های ناب ناب

عشق یعنی با پرستو پر زدن

عشق یعنی اب بر اذر زدن

عشق یعنی سوز نی،اه شبان

عشق یعنی معنی رنگین کمان

عشق یعنی شاعری دل سوخته

عشق یعنی اتشی افروخته

عشق یعنی با گلی گفتن سخن

عشق یعنی خون لاله برچمن

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراغش سوختن

عشق یعنی یک تیمم ،یک نماز

عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی چون محمدپا به راه

عشق یعنی همچو یوسف قعر چاه

عشق یعنی بیستون کندن به دست

عشق یعنی زاهد اما بت پرست

عشق یعنی همچو من شیدا شدن

عشق یعنی قطره دریا شدن

عشق یعنی یک شقایق غرق خون

عشق یعنی درد و محنت در درون

عشق یعنی یک تبلور یک سرود

عشق یعنی یک سلام  و یک درود

بیادت با ده می نو شم که با درت هم آغوشم به صد جرعه نه یک جرعه نشد دردت فراموشم

بگو ای مهربان ساقی آن نا مهربان یارم به حق حرمت مستی بیا امشب به دیدارم

اینا را اسما گلم برام نوشت در روز اول آبان ۱۳۸۶ساعت ۱۰:۱۰:۱۰ با اون نگاه زیباش با اون چشمای قشنگش با اون لبخند نازش دلم می خواد ولی نمی تونم

یکی را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ، او هرگز نمی­داند .

نگاهش می­کنم شاید بخواند از نگاه من که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

او هرگز نگاهم را نمی­خواند .

به برگ گل نوشتم من که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند .

به مهتاب گفتم ای مهتاب ،

سر راهت به کوی او سلام من رسان و گو که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

یکی ابر سیه آمد ز ره روی مه تابان بپوشانید .

صبا را دیدم و گفتم ، صبا دستم به دامانت ،

بگو از من به دلدارم که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

ز ابر تیره برقی جست و قاصد را میان ره بسوزانید .

کنون وامانده از هر جا ، دگر با خود کنم نجوا ،

یکی را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

                            او هرگز نمی­داند !!!

............................................................................................................................................

عشق منی باور نداری؟

..............................................................

بیا تا لیلی و مجنون شویم ، افسانه­اش با من

بیا با من به شهر عشق رو کن ، خانه­اش با من

بیا تا سر به روی شانه هم راز دل گوییم

اگر مویت چو روزم شد پریشان ، شانه­اش با من

سلام ای غم ، سلام ای آشنای مهربان دل

پر پرواز وا کن چون پرستو ، لانه­اش با من

مگو دیوانه کو ، زنجیر گیسو را ز هم واکن

دل دیوانه ، دیوانه ، دیوانه­اش با من

در این دنیای وانفسای حسرتزای بی فردا

خدایا عاشقان را غم مده ، شکرانه­اش با من

مگو دیگر سمندر در دل آتش نمی­سوزد

تو گرمم کن به افسون ، گرمی افسانه­اش با من

چه بشکن بشکنی دارد ، فلک در کار سرمستان

تو پیمان بشکنی ، نشکستن پیمانه­اش با من

............................................................................................................................................

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم که اول ظلم را می­دیدم از مخلوق بی وجدان ، جهان را با همه زیبایی و زشتی به روی یکدگر ویرانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم که می­دیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین ، زمین و آسمان را واژگون مستانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم که در همسایه صدها گرسنه ، چند بزمی ، گرم عیش و نوش می­دیدم ، نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم بر لب پیمانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، نه طاعت می­پذیرفتم ، نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده پاره پاره در کف زاهد نمایان سجه صد دانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان هزاران لیلی نازآفرین را کوه به کوه آواره و دیوانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپای وجود بی­وفا معشوق را پروانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم که می­دیدم مشوش عارف عامی ز برق فتنه این علم آدم سوز مردم کش ، به جز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری در این دنیای پرافسانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، به عرش کبریایی با همه صبر خدایی تا که می­دیدم عزیزی نابجا ناز بر یک نارواگردیده خواری می­فروشد ،

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می­کردم .

عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم ؟ همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب و تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد ، وگرنه من به جای او چو بودم ،

یک نفس کِی عادلانه سازشی با جاهل فرزانه می­کردم !

« عجب صبری خدا دارد »

............................................................................................................................................

بگی نگی این رو زا بازم بد جور دلم تنگ برات

 بد جوری تنهام دو باره بی تو با اون رنگ چشات

 بگی نگی چند وقته که دل تنگی یام زیاد شوده

 بازهوایم تورو دارم بهو نه هام خیلی شوده

بخوای نه خوای دوست دارم

 بیای نه یای مونتظرم

..............................................................................................................

تنها تر از همیشه

............................................................................................................................................